Shintonizm

No jest nazwą teatru japońskiego, wywodzącego się z dramatu kultowego, odgrywanego przed świątyniami shinto. Teatr no charakteryzuje się klasyczną surowością słowa, gestu i muzyki. No tworzy pewną całość, w której dominuje monolog, ujawniający walkę toczącą się w duszy aktora. Swój całościowy charakter no zawdzięcza jedności aktora, słowa, muzyki , miejsca akcji, kostiumu. Scena i rekwizyty mają służyć ideałowi skupienia się na tym, co najistotniejsze. Wszystkie postacie, także role kobiece, grane są przez mężczyzn; każdej roli przypisana jest dokładnie określona gestykulacja. Do stałego zestawu postaci dramatów no należą także bóstwa, demony i kapłani albo mnisi. Istnieje wiele tradycyjnych szkół no, które spektakle teatru no interpretują w kontekście zdecydowanie kultowym i religijno-filozoficznym. Rytualne turnieje rozgrywane między dwoma bractwami (za), najczęściej wyścigi dwóch świątecznie ozdobionych wozów kultowych, stanowią, jako "święto walki" (kenka-matsuri), trwały element tradycji shintoistycznej i odbywają się zgodnie z określonymi zasadami. Obydwie strony odwołują się do tej samej świętości, a zawody mają służyć odczytaniu woli boskiej. Podczas tych uroczystości ogromną rolę odgrywa rytualne zniesienie - na czas święta i zawodów -obowiązującego na co dzień porządku. Już w najwcześniejszych zbiorach tekstów shintoistycznych z VIII wieku mowa jest o walce, i to walce między bogami; dziki bóg burzy Susanoo wpędza ustępliwą boginię słońca Amaterasu do jaskini, z której wydobędzie się ona dopiero z pomocą "ośmiuset miriad bogów", a razem z nią powróci na ziemię światło słoneczne.