Shintonizm

Święta shintoistyczne posiadają specyficzny charakter. Zasadniczo shintoizm jest świętem, po japońsku "matsuri". Istota matsuri polega na ciągłym odnawianiu żywotnej siły uobecniającej się w relacji między bogami a ludźmi. Podczas święta bogowie ujawniają się i obejmują w posiadanie człowieka odgrywającego dramat kultowy. Dramat kultowy ma być próbą naśladowania przewidywanego, szczęśliwego przebiegu zjawisk przyrodniczych ,w nadchodzącym roku; jego prototypem jest :taniec kultowy. Matsuri składa się z pięciu aktów: 1) kultowego oczyszczenia, 2) przywołania bogów, 3) ofiary, 4) zjednoczenia (człowieka z bogami) oraz 5) pożegnania (bogów). Istota dramatu polega na odnowieniu żywotnej siły bogów, ludzi i sił natury przez rytualny powrót do źródeł. Analogiczny sens niosą także rytuały noworoczne, które w Azji wschodniej mają ogromne znaczenie. Służą one odnowieniu kosmosu i urzeczywistnieniu ponownych narodzin życia, W Japonii jest to z reguły "przepowiadająca" modlitwa cesarza. Ponieważ shintoiści są przekonani, że kontakt z ludzkimi zwłokami, które podlegają rozkładowi, prowadzi do rytualnej nieczystości, ceremonie i obrzędy pogrzebowe należą w Japonii do domeny mnichów buddyjskich, którzy w ten sposób zarabiają na życie. Cmentarze są najczęściej położone wokół świątyń buddyjskich. Podczas corocznego, przypadającego na sierpień, święta Obon, w czasie którego rodziny wspominają swoich przodków i zmarłych, buddyjscy mnisi odmawiają modlitwy w intencji dusz zmarłych, mimo że w pierwotnym buddyzmie nie znane były takie nabożeństwa. Podczas święta Obon ogniska rozpalane na wzgórzach i przed domami przywołują dusze przodków do ich dawnych domostw, gdzie przez dwa dni świętują one spotkanie ze swoimi potomkami, a następnie są uroczyście żegnane.