Shintonizm

Pierwotne miejsca kultu składały się jedynie z czworokątu wyznaczonego przez cztery słupy, powiązane ze sobą słomianą liną. Bogowie zamieszkiwali w obrębie tej przestrzeni, za swoją siedzibę wybierając drzewo lub kamień. Miejsce kultu było wznoszone na nowo przed każdym świętem, przeważnie znajdowało się ono na szczycie góry, gdyż tam bogowie zstępują z nieba. Z upływem czasu zaczęły powstawać założenia stałe, najpierw murowane, kamienne ogrodzenia (iwakura), przed którymi wykonywano tańce kultowe. Później powstawały także budynki albo świątynie, służące do przechowywania przedmiotów kultu - przede wszystkim przedmiotów symbolizujących obecność bóstwa, np. lustra, miecza albo specjalnie ukształtowanych kamieni. Rozwinęła się z tego koncepcja "Najświętszego" (hon-den), budowli (miejsca) najskrytszej świętości, która podobnie jak tabernakulum stała się realnym symbolem boga. Przed tym miejscem składano dary ofiarne. Większy budynek, bezpośrednio sąsiadujący z budowlą, ukrywającą to, co "Najświętsze", służy kapłanom do wykonywania czynności kultowych. Przed większymi świątyniami znajduje się wolnostojący budynek przeznaczony do tańców kultowych. Najczęściej całe założenie otoczone jest żywopłotem, który oddziela sferę sacrum od sfery urn. Na święty teren wchodzi się przez bramę z jedną lub dwiema poprzecznymi belkami, zwaną "torii". Nazwa ta w etymologii ludowej wywodzi się z przekonania, że duchy zmarłych wstępują w ptaki i odpoczywają na bramie.